Tagarchief: GroenLinks

Vertrek uit de gemeenteraad

RaadszaalNa 11 jaar raadslidmaatschap en nog langer politiek actief vertrek ik per 1 januari uit de gemeenteraad van Culemborg. Al enige tijd wist ik dat ik niet meer zou meedoen met de gemeenteraadsverkiezingen in 2018, maar het is dan nog best lastig om een goed moment te kiezen om het stokje over te dragen.

Dat ik nu stop is zeker niet omdat ik er genoeg van heb: het raadslidmaatschap geeft mij nog steeds veel energie. Ik ben erg tevreden over waar GroenLinks in Culemborg op dit moment staat. GroenLinks is in full swing en we maken met wethouder Joost Reus deel uit van het college. Veel punten uit ons verkiezingsprogramma ‘Sociaal met een groen hart’ zijn in het coalitieakkoord en in de uitvoering daarvan terug te vinden.

Tegelijkertijd vind ik vernieuwing en continuïteit onmisbare ingrediënten voor een toekomstbestendige partij en fractie. Halverwege de raadsperiode plaatsmaken betekent dat mijn opvolgers nog genoeg tijd hebben om in Culemborg en aan de leden te laten zien wat ze kunnen.

Mijn besluit heeft ook te maken met de manier waarop ik al die jaren invulling heb gegeven aan het raadslidmaatschap. Ik voel nu de behoefte om mijn sociale en privé-leven beter in balans te brengen.

Mijn fantastische en humorvolle fractiegenoot, Rudi Oortwijn, die al zes jaar raadslid is, heeft er veel zin in om fractievoorzitter te worden. De vrijgekomen plek gaat ingenomen worden door ons jonge politieke talent en waardevolle steunfractielid, Tim de Kroon

Ik weet zeker dat ik deze bijzondere plek in de Culemborgse samenleving zal missen. Niet alleen heb ik hard gewerkt, maar het raadslidmaatschap heeft mij ook veel gebracht in verbreding van mijn horizon en in persoonlijke groei. Ik kan het dan ook iedereen aanbevelen.

Tien december zal voor mij de laatste raadsvergadering zijn. Tot die tijd ga ik nog even ‘gewoon’ door.

Pragmatische idealisten

Tijdens een van de debatten in de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen twee jaar geleden, riep iemand uit het publiek ons, politieke partijen, op te stoppen met het benadrukken van verschillen en te zoeken naar overeenstemming. Haar letterlijke woorden herinner ik me niet meer, maar dit was ongeveer de teneur. Op andere momenten hoorde ik Culemborgers juist zeggen dat ‘die hele politiek één pot nat’ was, wat meer een uitnodiging was om juist de onderlinge tegenstellingen tussen de partijen te benadrukken.

In extremo gaat het om twee invalshoeken: zet je je zo scherp mogelijk af om een zo groot mogelijk stuk van de machts-koek binnen te halen? Of verkwansel je, in ruil voor macht, je principes?

Een voorbeeld van het laatste is de opluchting bij CDA-politici, zoals Leers. Met de val van het kabinet werd hij van zijn rol als belangenbehartiger van het PVV-gedachtegoed in het kabinet verlost.
Een voorbeeld van zich scherp afzetten is PvdA-er Samsom, die gokt op een groter aandeel in de macht door juist niet deel te nemen aan het Wandelgangen-akkoord. Voor hetzelfde geld had hij wel meegedaan; zeker weten dat hij dat met evenveel gemak zou hebben verdedigd.

Beide zijn voorbeelden van partijpolitiek, machtspolitiek ten dienste van een partij, niet ten dienste van het belang van Nederland of de bevolking.

Als je doelgerichte politiek bedrijft dan zoek je bondgenoten om samen sterker te staan. Je staat voor je idealen (wie die deelt mag op je stemmen), maar eigen aan onderhandelingen is dat het geven en nemen is. Dat doe je zo slim mogelijk en over het resultaat ben je eerlijk en transparant.

Na de raadsvergadering van afgelopen donderdag liet iemand mij op haar iphone enkele punten zien uit het net afgesloten akkoord. Ik was verrast over het resultaat. Bevrijd uit de PVV-gijzeling bleek voor VVD en CDA een andere absolute voorwaarde te resteren: de door henzelf gepropageerde 3%-norm. Dat gaf GroenLinks, d66 en CU ruimte. Hun leiders ontpopten zich als pragmatische politici die voor hun idealen gingen en dat deden door juist niet te polariseren.

Femke fan

Tégen vervlakking, gemakzuchtig consumentisme, misleidend populisme; vóór nuance, werkelijke tolerantie en intellectuele rijkdom. Femke Halsema noemde de dingen in haar toespraak, gisteren voor het congres, bij de naam.

Op het GroenLinks-congres legden bestuur en fracties van Eerste Kamer en Europarlement verantwoording af. We kozen de kandidaten voor de Eerste Kamer en het bestuur en het congres kreeg verschillende moties voorgelegd, waaronder een om de verkiezingscampagne en de koers van de partij te evalueren. Over politieke koersen discussiëren wij – vanuit onze beginselen – eigenlijk altijd en permanent; dat zit in het karakter van GroenLinksers ingebakken. Daardoor is het ook zo’n niet-starre en vernieuwende partij en daarom voel ik mij er thuis.

Goed was het om van henzelf te horen dat de indieners van de motie achter Femke staan en dat zij haar als partijleider dus niet ter discussie stellen. Daar waren in de media de afgelopen week andere berichten over verschenen. Dat zou ook vreemd zijn geweest aangezien haar verkiezing bij het vorige congres massaal ondersteund werd door de leden. Overigens ben ikzelf een Femke-fan.

Hoe legitiem de argumenten om af te haken bij de onderhandelingen ook waren; hoe weinig zicht op echt resultaat (regeringsdeelname) er ook was: de ‘ideeënpartij op zoek naar macht’ had meer oog moeten hebben voor hoe het bedanken voor de eer zou overkomen op media en kiezers. Misschien was doorpakken en PvdA en CDA dwingen met de billen bloot te gaan wel een betere strategie geweest. Om lessen te trekken voor de toekomst zal GroenLinks dit hele proces gaan evalueren.

Zie over dit onderwerp ook mijn weblog van 17 januari.