Categorie archief: actualiteit

Op 6 april ga ik niet stemmen

160405 StempasBestaan er eigenlijk wel onderwerpen die geschikt zijn voor een referendum? Het Associatieverdrag met Oekraïne is dat in elk geval niet. Woensdag ga ik niet stemmen.

Het Associatieverdrag is geen onderwerp waar je je eventjes in verdiept om vervolgens zorgeloos een ja-nee-rondje op het stembiljet rood te kleuren. Het is razend ingewikkeld, met veel voors en tegens, nuances en belangen. Extra complicerende factor is dat het referendum niet blijkt te gaan waar het over gaat: de initiatiefnemers hebben ons collectief misleid. Hun destructieve missie, het ondermijnen van de Europese Unie, staat helaas niet op het stembiljet.

De honderden bladzijden van het Associatieverdrag met bijlages lezen niet bepaald weg als een doktersromannetje. Wees eerlijk: een onderwerp dat zoveel kennis en studie vraagt kan niet simpelweg aan ons, het hele volk, voorgelegd worden. Voor zo’n lastige klus hebben wij onze vertegenwoordigers in de Tweede Kamer gekozen. En als die ons niet bevallen kiezen we volgend jaar anderen.

Trouwens, het écht aan ons overlaten durven ook de partijen niet die ervoor hebben gezorgd dat Nederland een referendumwet kreeg (D66, PvdA, GroenLinks PVV): we moeten gaan stemmen en liefst hún adviezen opvolgen.

En inderdaad, in de praktijk blijkt de ‘eigen mening’ van de meeste mensen die van plan zijn ‘ja’ of ‘nee’ te gaan stemmen een intuïtief en emotioneel karakter te hebben, niet gehinderd door een overdaad aan feitenkennis over Poetin, inspraak, handel, uitbreiding van de Europese Unie, Russische roots, veiligheid, boosheid, plofkippen, mensenrechten, corruptie, democratie, Nederlands belastinggeld, visa, hervormingen, oorlog, lidmaatschap van de EU, criminaliteit, enz. Begrijpelijk, want over het Oekraïne-referendum kun je alleen na grondige studie een gefundeerd oordeel vellen.

Is blanco stemmen een optie? Is dat een signaal dat je het Associatieverdrag ongeschikt vindt voor een referendum? Een signaal dat je best wel wilt stemmen, maar het nu niet weet? Na de uitslag zullen de interpretaties van welk signaal er zou zijn afgegeven door de blanco-stemmers ons om de oren vliegen. En let op: alle belanghebbenden zullen een uitleg geven die in hun kraam te pas komt. Door mee te doen geef je in elk geval het signaal af dat je een volgend keer misschien wel wilt stemmen. En daarmee legitimeer je het verschijnsel referendum.

Want wie onderwerpen weet die geschikt zijn voor een referendum, die mag het zeggen. Ik vind het lastig ze te bedenken. Dat zouden dan in elk geval niet al te complexe onderwerpen moeten zijn, zijn die bovendien iedereen aangaan. De meeste kiezers moeten zich een voorstelling van kunnen maken van wat er speelt, de consequenties kunnen overzien en zich er, zonder overdreven grote inspanning, in kunnen verdiepen om een fatsoenlijke mening te vormen.

Alleen dan is een referendum een echt democratisch instrument en is het misschien de 30 miljoen waard die het ons kost. Het huidige referendum-circus is slechts speelbal van emoties en manipulaties, nep-democratie. Mij zul je woensdag in het stembureau niet vinden.

Stop met intimideren en bedreigen

Voer het debat over vluchtelingen zonder dreigementen, intimidatie en geweld. Die gezamenlijke oproep doen elf fractievoorzitters uit de Tweede Kamer vanochtend. Lees hier de tekst van hun pleidooi:

Een van ons, de fractievoorzitter van de PVV, weet hoe het is om jarenlang bedreigd te worden. De vrijheid is klein als er ieder uur van de dag beveiliging nodig is. Wij betreuren het dat dit in Nederland gebeurt. Het past niet in onze democratische rechtsstaat

De afgelopen weken volgt het ene incident op het andere. Een raadsvergadering wordt gestaakt vanwege de intimiderende sfeer. Inspraakavonden voor burgers worden overschreeuwd door mensen met wie geen fatsoenlijk gesprek mogelijk is. Bezorgde burgers worden voor racisten uitgemaakt. Mensen vloeken, tieren en wensen elkaar de ergste dingen toe als ze in demonstraties tegenover elkaar staan. Anonieme bedreigingen via mail en sociale media nemen toe, zo lijkt het. Mensen, welke opvatting zij ook hebben, die zich zo gedragen maken voor ons allemaal de vrijheid kleiner.

Wij maken ons zorgen over dit klimaat van bedreiging en intimidatie. Het debat over vluchtelingen en de opvang in Nederland wordt terecht op het scherp van de snede gevoerd. En ook wij hebben daar emoties bij. De verschillen tussen ons zijn groot. In het politieke debat maken wij die verschillen duidelijk. Dat kan er stevig aan toe gaan. Dat kunnen wij hebben. Dat kan onze democratische rechtstaat hebben.

Onze oproep aan iedereen die zijn stem wil laten horen: verwar dreigementen en beledigingen niet met argumenten. Laat elkaar aan het woord, ook al ben je het verschrikkelijk met de ander oneens. En blijf af van onze volksvertegenwoordigers die zich dag in dag uit inzetten voor het belang van hun gemeente. Wij zijn het over veel oneens, maar hierover bestaat geen enkel verschil van mening: in Nederland voeren we een debat zonder dreigementen, intimidatie en geweld.

Halbe Zijlstra
Diederik Samsom
Emile Roemer
Sybrand Buma
Geert Wilders
Alexander Pechtold
Arie Slob
Jesse Klaver
Kees van der Staaij
Marianne Thieme
Henk Krol

Wat is het effect van het Culemborgse minimabeleid?

Logo NibudHeeft Culemborg het beste minimabeleid van de regio? Dat is in elk geval wel de mening van het VVD-raadslid dat afgelopen zondag deelnam aan het Politiek Café. Waar dat op gebaseerd is? Ik heb geen idee. Maar – eerlijk gezegd – vind ik dat ook niet zo relevant. We spelen geen intergemeentelijk wedstrijdje wie het het beste of het slechtste doet. Ik wil vooral goede resultaten van ons armoedebeleid.

Wat ik om me heen zie is dat het voor mensen met een laag inkomen steeds moeilijker is om rond te komen. Niet in de laatste plaats komt dat door landelijke wet- en regelgeving. De gemeente Culemborg probeert minima op diverse manieren te ondersteunen. In tegenstelling tot wat de SP beweerde tijdens het Politiek Café heeft de gemeente Culemborg níet bezuinigd op minimabeleid en is dat ook niet van plan.

Hoe weten we of wat we doen om minima te ondersteunen de juiste maatregelen zijn? Hebben ze het gewenste effect? Is het voldoende? Het verschilt nogal of je een alleenstaande AOW-er bent of een echtpaar met twee pubers; of het gaat om een gezin met veel zorgkosten of dat je in een goedkoop of duurder huis woont. Mijn gevoel zegt dat gezinnen met kinderen en zeker met kinderen op de middelbare school er vrijwel altijd het slechtst aan toe zijn.

Het zou mij wat waard zijn om het Culemborgse minimabeleid eens langs een objectieve meetlat leggen: waar doen we het goed en wat kan beter en voor wie. Het Nibud heeft een methode in huis om het gemeentelijk minimabeleid te toetsten. In een rapportage over het effect van het armoedebeleid trekt het Nibud conclusies en doet aanbevelingen. Aan de hand van reële cijfers krijgen gemeentebestuurders zo betere handvatten voor het bijstellen van armoedebeleid dan partijpolitiek geroep over hoe goed of slecht Culemborg het wel niet doet.

Tiel heeft eerder dit jaar door het Nibud een Minima Effect Rapportage laten uitvoeren. Wat mij betreft doet Culemborg dat begin 2016 ook.

 

Oud papier

papier ophalenWe kunnen niet zonder vuilnisophalers.

Dat onze grijze, groene en blauwe bakken, de zakken met plastic en de glascontainers regelmatig geleegd worden is in Nederland net zo gewoon als dat het vanzelfsprekend is dat er water uit de kraan komt. Het kan ook anders. In landen in Afrika waar ik heb gewoond lieten we een diepe kuil graven, kieperden daar alles in en als het vol was kwam ernaast een nieuw gat. Veertig jaar geleden maakte ik in Parijs twee grote stakingen van vuilnisophalers mee. Binnen de kortst mogelijke tijd verloederde elke wijk, torenden de bergen afval tot aan de vierde etage van een flat, zag je de ratten rondscharrelen en was de stank op sommige plekken niet te harden. Het woord ‘beschaving’ leek ineens nergens meer op te slaan.

Op de een of andere manier heeft het beroep van vuilnisophaler me altijd wel aantrekkelijk geleken: in de buitenlucht, hard werken en zichtbaar resultaat, namelijk een schone stad en dankbare inwoners. Eind vorig jaar las ik in een nieuwsbericht dat het beroep van vuilnisman in New York zeer gewild is vanwege het riante salaris en de waardering die hen ten deel valt als ‘helden van de stad’. Een vuilnisophaler in New York verdient na vijf jaar ervaring € 56.000 per jaar. In Nederland de helft van dat bedrag.

Deze zomer liep ik een avondje mee papier ophalen. Samen met Huub van Oorschot die dat als lid van Vriendenschaar al jaren een of twee keer per jaar doet. Puur vrijwilligerswerk. Het vergde wel even wat oefening om de bakken op de juiste plek achter op de wagen te krijgen. En ik vroeg me af wat ik met wieldoppen, bierblikken en andere ongein moest die ik soms boven in zo’n papiercontainer aantrof. Opvallend waren de aardige reacties van inwoners. Er stond zelfs iemand klaar met een flesje frisdrank. Een mooie ervaring waar Joost Reus een fotootje van maakte.

Sinds jaar en dag lopen vrijwilligers achter de vuilniswagen van de Avri om oud papier op te halen. Dat legt de maatschappelijke organisaties die daaraan meedoen geen windeieren. Avri levert de wagens en de chauffeurs en betaalt de organisaties een vergoeding die in Culemborg oploopt tot in totaal meer dan een halve ton per jaar. Maar technische vooruitgang staat niet stil en opent, zoals overal in onze samenleving, nieuwe mogelijkheden. Dat betekent dat we inmiddels zonder de afvalophalers kunnen die achter op de wagen staan. Net als de grijze en groene containers kan de papiercontainer met een zijlader plus chauffeur overdag geleegd worden. Dat is veel goedkoper. Avri heeft uitgerekend dat door de samenwerking met vrijwilligers de afvalstoffenheffing op dit moment €8,- per huishouden hoger is dan nodig. Voor veel inwoners (en raadsleden) was het een verrassing dat het vrijwilligerswerk voor de Avri ons geld kost.

Omdat het om vrijwilligers gaat die zich inzetten, hun organisaties het geld nodig hebben en de huidige zes maatschappelijke organisaties (Gereformeerde Kerk, Blauwlappen, Vriendenschaar, Oranje Nassauschool, Tennisvereniging Terweijde, Concordia) gewend zijn geraakt aan deze extra inkomsten kan de Avri daar niet ‘zomaar’ mee stoppen. In het zoeken naar alternatieven is er een proef geweest waarbij verenigingen andere afvalsoorten, zoals kleine elektrische apparaten en batterijen, ophaalden. Is dat wellicht een reëel en toekomstbestendig alternatief? Hoe het ook zij, gemeenteraden in Regio Rivierenland zullen de komende tijd niet om de discussie hierover heen kunnen. Een principiële en gevoelige discussie, want misschien willen die pakweg tweehonderd andere organisaties ook wel een graantje meepikken van de afvalstoffenheffing-subsidie.

Tent met wifi

TentjeDeze vakantie constateerden wij een paar keer dat veel mede-aarbolbewoners zouden dromen van ons kleine tentje in de Engelse regen waarin we genoodzaakt waren om midden in de nacht ons luchtbed opnieuw op te pompen. Volksverhuizingen waren er altijd al en zijn van alle tijden, maar de berichten over de vastberaden zoektocht naar een beter leven van vluchtelingen en arbeidsmigranten dringen zich meer dan voorheen aan me op. Een luxere of een eenvoudige vakantie? Het feit alleen al dat je keus hebt maakt groot verschil. Kunnen kiezen, mogen kiezen, keuzevrijheid op welk gebied dan ook is op zichzelf al een teken van grotere welvaart.

Kamperen dus met partner in Somerset. Twee weekjes. Een weekendje met dochter plus gezin en kleinzoon van drie een paar nachtjes alleen te logeren. Genieten. Grinniken ook om andere kampeerders: een jong stelletje dat met babybillendoekjes de haringen van de tent schoonmaakt. Of om die man die werkhandschoenen aantrekt om zijn tent op te zetten.
Verwondering over het vaak sjofele winkel-straatbeeld dat in kleine Engelse stadjes domineert: tweedehands-liefdadigheidswinkels ten behoeve van kinderen met kanker, YMCA, kattenopvang, hospice, kankeronderzoek, hartziekten, Oxfam en goedkope van-alles-en-nog-wat winkels waar veel onnodige troep van slechte kwaliteit wordt verkocht.
Heerlijk wandelen in Exmoor National Park. Genieten van uitzichten op de prachtige kustlijn en op kasteeltjes met kantelen die onwillekeurig ridderverhalen oproepen. De vele vrijwilligers die als suppoost of gids actief zijn – net als in Nederland. Engelse hoffelijkheid: een uitgebloeide kaardebol op de zitting van een antieke stoel; dan ga je er vanzelf niet op zitten en is een onvriendelijk verbodsbordje niet nodig. Overal prima openbare toiletvoorzieningen, maar ook overal pittige parkeertarieven: “pay and display”.

Tijdens deze vakantie ontbrak het me maar aan twee dingen: wifi en goede oplaadmogelijkheden voor telefoon en tablet. Een volgende keer moet dus een oplader mee. Voor de wifi hebben Fokke en Sukke een oplossing 😉

Met weinig geld gezond eten?

Schijf van vijfNa afloop van de ‘Week te leven op voedselbankniveau’ bleef bij mij de vraag hangen of ik ongezonder had gegeten dan in mijn ‘gewone’ leven. Het is immers algemeen bekend dat mensen met een laag inkomen korter leven en minder gezond zijn. Psychische gezondheid, alcohol, bewegen, voeding en roken zijn dan belangrijk factoren.

Hoe zit het met mijn ‘leefstijl’?
Bewegen doe ik inderdaad wat te weinig; teveel zitten heb ik enigszins proberen te compenseren door de aanschaf van een sta-bureau. Het bijna dagelijkse wijntje ’s avonds op de bank liet ik tijdens de ‘Week leven op voedselbankniveau’ – overigens moeiteloos – staan. Een frietje op zijn tijd moet kunnen. Van een snoep- of dure rookverslaving heb ik gelukkig geen last. Water vind ik lekkerder dan frisdrank, maar een biertje gaat er ook wel in. Vlees komt sporadisch op tafel (dat drukt de kosten trouwens ook). Wel dagelijks volkoren graanproducten en bijna elke dag groente en fruit. Voedingshypes gaan aan mij voorbij, maar ik let ad hoc een beetje op wat er aan ingrediënten in voedingsproducten zit. Fair Trade geproduceerd is, als dat een van de keuzemogelijkheden is, meestal doorslaggevend.

In mijn minimumweek lukte het me – met enige moeite en discipline – om elke dag fruit en groente te eten. ‘Van het seizoen’ natuurlijk en zeker niet overvloedig. Op het etiket van het één-euro-brood in de schappen stond ‘volkoren’, maar vond ik niet lekker. Verder blijken in het algemeen volkoren producten duurder te zijn dan niet-volkoren. Daardoor maakte ik ongezondere keuzes.

Het venijn zit ‘m in heel veel kleine dingen, heb ik ontdekt. Twee voorbeelden: de goedkoopste variant (€ 0,69) margarine light om op je brood te smeren lijkt op het eerste gezicht nauwelijks af te wijken van het duurdere bakje (€ 1,72). Toch zal het niet per ongeluk zijn dat de verhouding enkelvoudig / meervoudig onverzadigde vetten op het Oké-kuipje niet gespecificeerd was en op het Plus-kuipje wel. Ander voorbeeld: in de duurdere pot appelstroop (€ 1,66) zit meer dan twee tot drie keer zoveel ijzer als in de goedkopere potten (per 100 gram): 6,8 mg (€ 1,15) – 9,7 mg (€ 0,75) – 25 mg (€ 1,66).

Inderdaad moet ik tot de conclusie komen dat het met een laag budget lastiger is om gezond te eten. Je hebt minder keus en je moet voortdurend opletten, rekenen en vooral gedisciplineerd zijn. Gemakkelijk is het niet.

Verenigingsleven

Pieter AafjesElke zaterdagochtend heb ik repetitie bij het Middenorkest van Pieter Aafjes. Een gezellige, actieve en ambitieuze vereniging, waar alle leeftijden en alle niveaus welkom zijn: van beginners tot virtuoze spelers; van jonge kinderen tot volwassenen die besluiten ‘aan muziek te gaan doen’.

Focus 07Het warme weer bood mij  deze week in de pauze van de repetitie een welkome smoes om een gratis glaasje water te bestellen in plaats van koffie, die €1,- kost. Een week eerder hadden we bij de vereniging een barbecue. “Voor iedereen” stond op het bord in het repetitielokaal, maar die barbecue kostte wel €12,50. Had die activiteit in de ‘Week leven op voedselbankniveau’ plaatsgevonden, dan had ik hem moeten afzeggen.

ZouCMHC ik met een minimum inkomen lid kunnen zijn van een vereniging? Wat kost een lidmaatschap (zonder verdere toeters en bellen) voor iemand van mijn leeftijd (59)?

Op ZV De Meerinternet zoek ik van een paar verenigingen de contributies per jaar op: Pieter Aafjes €230,-; Focus07 €148,-; CMHC €292,-; ZV De Meer €409,50. Nergens staat iets over mogelijkheden voor mensen met een minimuminkomen. In de praktijk weet ik best wel dat, als zich een individueel geval voordoet in een vereniging, er zeker te praten valt over vermindering van de contributie. Voor kinderen is er trouwens het Jeugd Cultuur Fonds en het Jeugd Sport Fonds. Voor volwassenen is er niets.

Het voelt niet fijn als je – na al die officiële instanties waar je sowieso je hele hebben en houden op tafel moet leggen – ook nog eens met de voorzitter van je vereniging moet gaan praten dat je het lidmaatschapsgeld niet kan opbrengen. En dan heb ik het niet eens over die activiteiten die het verenigingsgevoel versterken, zoals een uitje of een barbecue die geld kosten. Voor je kinderen doe je dat misschien nog, maar voor jezelf…?

Een week op ‘voedselbankniveau’

150702 VoedselpakketDe Voedselgroep Culemborg heeft politici uitgedaagd om zelf eens een week lang op minimumniveau te leven. Niet op bijstandsniveau, maar op ‘voedselbankniveau’. Zelf zou ik niet op het idee zijn gekomen, want dat dat moeilijk is weet ik zo ook wel. En, om eerlijk te zijn, het voelt bijna als ‘niet respectvol’ om aan dit spelletje mee te doen. Immers, pas als je langere tijd van een minimuminkomen moet rondkomen of als je geen uitzicht hebt dat er ooit een einde aan komt, dan ga je pas echt voelen wat het is.

Een uitdaging ga ik echter niet uit de weg. Sinds gisteren heb ik een budget van €25,- te besteden aan eten en ‘fun’. Aan andere zaken in mijn leven kan ik voor deze uitdaging ad hoc niet veel veranderen: het duurt even voordat al mijn kleren versleten zijn; de schilder die op de ladder voor mijn huis staat had ik een paar maanden geleden al besteld en de kans dat mijn wasmachine het net deze week begeeft is redelijk klein. Met een baan plus raadswerk en verplichtingen ben ik zo’n zestig uur per week van de straat en mijn auto heb ik nodig voor mijn werk.

Wat is dan de zin van dit weekje?

Voor de Voedelgroep is het belangrijk dat raadsleden in gesprek gaan met mensen die jarenlang van zo weinig moeten rondkomen. Wat mij betreft was daar deze actie niet voor nodig en een uitnodiging voldoende geweest. Maar bij het ophalen van ons voedselpakket afgelopen dinsdag was dat gesprek er in elk geval wel. Met enkele onderwerpen die ter sprake kwamen ga ik verder.

Voor mijzelf is de zin van deze actie niet om aan te tonen dat het best wel lukt om van €25,- rond te komen, maar om te kijken waar ik tegenaan loop: wat is in mijn dagelijks leven ‘gewoon’, maar komt op losse schroeven te staan als ik vrijwel geen geld heb. Ik denk dat de impact niet alleen financieel is, maar vooral sociaal veel betekent.

Om je daarvan bewuster te worden is een week niet te kort, denk ik. Ik merk bijvoorbeeld dat ‘weinig geld hebben’ de hele dag en bij alles wat ik doe bijna vanzelf meereist: bij de koppen koffie op een afspraak buitenshuis, schiet ongewild door me heen ‘mooi meegenomen’ en bij de glazen sap die ik de schilder aanbied reken ik in gedachten uit hoeveel me dat kost.

In een paar blogs zal ik de komende dagen vertellen over mijn ‘week leven op voedselbankniveau’.

Het Cultuurfonds komt eraan

Hoe sterk is het culturele leven in Culemborg? Is dat in staat om te overleven na een pijnlijke bezuinigingsronde, vier verschillende wethouders in anderhalf jaar, nieuwe vormen van burgerparticipatie en een ingewikkeld financieel experiment?

Jazeker. Het leeuwendeel van kunst en cultuur is immers volkomen onafhankelijk van het gemeentebestuur en dopt zijn eigen boontjes. Over het evidente belang van een sterke cultuursector voor economie, educatie, toerisme en het welbevinden van Culemborgers gaat deze column niet. Wel over het langverwachte Cultuurfonds waar de gemeenteraad in de volgende vergadering eindelijk een besluit over gaat nemen.

Daar ging een en ander aan vooraf. In 2013 besloot de raad dat er nieuw cultuurbeleid geformuleerd moest worden waar inwoners en organisaties bij betrokken zouden zijn. Er zou ook een Cultuurfonds opgericht worden.

Bij het Stadsgesprek Kunst en Cultuur vorig jaar, bediscussieerden deelnemers de toekomst van cultuur in onze stad. Iedereen was welkom, maar 500 willekeurige Culemborgers ontvingen per post een persoonlijke uitnodiging en op Lek en Linge werden tafelgesprekken georganiseerd. Zo kwam de nieuwe Visie Kunst en Cultuur tot stand.

In aanloop naar de oprichting van het Cultuurfonds wreekte zich de wisseling van bestuurders. De kersverse GroenLinks-wethouder werd op de avond van zijn installatie geconfronteerd met verwarring. In de maanden erna bleek het op poten zetten van het fonds niet ‘eventjes’ geregeld te kunnen worden. Enkele Culemborgers, die hadden gehoopt aanspraak te kunnen maken op dit nieuwe budget, waren teleurgesteld. Zij moesten hun plannen aanpassen aan andere subsidiepotten. Het plan is nu trouwens om het geld dat dit jaar niet is uitgegeven door te schuiven naar 2016.

Het is traag op gang gekomen, maar eenmaal over het dode punt heen en in beweging, kan het Cultuurfonds het niet te stuiten financiële vliegwiel worden voor het culturele en kunstzinnige leven in Culemborg.

Column Raadspraat in Culemborgse Courant 3 juni 2015

Ervaringen met Wmo en Jeugdhulp

Morgenavond hoop ik in het Stadhuis van Culemborgers te horen wat hun ervaringen zijn met zorg en ondersteuning van de gemeente in de afgelopen maanden. Sinds 1 januari heeft de gemeente er op het gebied van jeugdzorg en Wmo een hoop verantwoordelijkheden bijgekregen. Tijdens de voorbereidingen op deze nieuwe taken is er in oktober al een bijeenkomst geweest. Daarin werd informatie gegeven over de veranderingen en geluisterd naar de zorgen en vragen van inwoners.

Nu nodigen we inwoners weer uit. Dit keer omdat de gemeenteraad wil weten hoe het Culemborgers die zorg en ondersteuning nodig hebben sinds 1 januari is vergaan. Wat zijn de eerste ervaringen met Wmo en jeugdhulp? Wat kan beter? Welke vragen leven er? Suggesties en ideeën zijn natuurlijk ook welkom. We zijn benieuwd waar mensen tegenaan zijn gelopen. Zijn dat aanloopproblemen of moet het beleid misschien aangepast worden? Complimenten mogen ook gegeven worden, want wat goed gaat moet vooral blijven.
De uitnodiging is bestemd voor Culemborgers. Om 19.30 uur staat de koffie klaar. En natuurlijk kan iemand die zijn of haar verhaal en ervaringen persoonlijk wil vertellen mij gewoon bellen of mailen voor een afspraak.

Antwoorden op vragen 9 oktober 2014  die tijdens de bijeenkomst in oktober 2014 aan mijn tafel en via social media en mail werden gesteld.

Dit gaat alle Culemborgers aan