Afscheid van de gemeenteraad

Vorige week donderdag was – als zich geen onverwachte gebeurtenissen voordoen – mijn laatste raadsvergadering. In de kerstvakantie moet ik nog wat lopende zaken afhandelen. Per 1 januari is het echt over en uit.
Hier mijn speech ten overstaan van de gemeenteraad van 10 december:

Er zijn van die periodes geweest dat ik dacht ‘Als ik uit de raad ga en ik houd een afscheidsspeech, dan kan die maar over één ding, eigenlijk over één persoon, gaan: Yme’.
Yme is al bijna 40 jaar mijn lief. De afgelopen elf jaar heeft het raadswerk altijd op plek één gestaan. De laatste – pakweg zes jaar – zeker. En Yme kwam dan op plek ‘tig’.
Voor mijn gevoel, maar ik denk ook objectief, is het raadswerk in hoeveelheid, in mogelijkheden en in verantwoordelijkheid steeds meer geworden. Dat heeft er natuurlijk ook alles mee te maken dat ik uit al die interessante en belangrijke zaken die in de fractie-taakverdeling bij mij liggen eigenlijk niet kan kiezen. Ik wil graag overal zijn: bij raadsbijeenkomsten én alles willen weten én op social media van me laten horen én blogs schrijven én me goed inlezen én graven in dossiers én mensen ontmoeten, bij ze langs gaan, op werkbezoek, stages lopen.
Eigenlijk heb dat eigenlijk alleen maar kunnen doen dankzij Yme. Bovenop al die drukte houdt hij mij scherp, is niet tevreden met gemakkelijke argumenten of antwoorden, komt met ideeën en bestookt me met ‘interessante artikelen’, zorgt ervoor dat ik blíjf nadenken; een kunstenaar zou hem zijn muze noemen.
Maar ook praktisch: waar ik me wel eens schuldig voelde heeft hij nooit gemopperd als ik mijn aandeel in de schoonmaak van het huis weer eens liet liggen; Yme bedenkt wat we die week gaan eten, doet altijd de boodschappen (terwijl ik bij Pieter Aafjes bij de repetitie zit); hij kookte steeds meer door de week en de kliekjes vroren we dan in zodat ik een voorraadje had als hij op reis was. Best wel regelmatig haalde hij een frietje of was avocado met een cracker voldoende.
En dan altijd op mij wachten totdat ik ’s avonds heel laat thuis kom; nog even samen een wijntje drinken om vervolgens met de mededeling “Eventjes nog iets doen; ik kom zo” achter de computer te duiken om veel te laat naar bed te gaan waar hij dan al in lag.
En telkens weer zo’n klein cadeautje als hij tussen zes en zeven uur ’s avonds van zijn werk thuiskomt, dat hij dan alvast mijn fiets buiten zet, zodat ik die – voordat ik er weer een avond vandoor ga – niet zelf uit de schuur hoef te halen.

Ik zei, dat mijn afscheidsspeech alleen maar over Yme zou kúnnen gaan, maar dat ga ik niet doen. En wie weet in wat voor relatiecrisis we terecht komen als ik opeens veel meer tijd heb 😉 Ik vermoed dat mijn leven er in elk geval wel gezonder gaat uitzien: minder zitten, meer in beweging, goede maaltijden koken en de relatie met mijn vrienden verstevigen.

Was het dat waard? Ja, dat was het. Ik heb het gedaan op de manier die bij mij past en ik heb er veel voldoening uitgehaald. Politiek is een prachtig en spannend speelveld. Vanzelfsprekend heb ik de Culemborgse politiek niet alleen opgevat als een persoonlijk genoegen. Ik heb zeker wel geprobeerd een zo goed mogelijk volksvertegenwoordiger te zijn in de geest van GroenLinks ‘sociaal met een groen hart’. Het wikken en wegen van ieders belang om in het algemeen belang besluiten te nemen heb ik beleefd als een verantwoordelijke taak, en ik vond die processen ook heel boeiend. Ik heb het altijd als een uitdaging gezien om de verdeling die ik mijzelf oplegde (1/3 van de tijd lezen en voorbereiden 1/3 vergaderen 1/3 contacten in de stad) in balans te houden.
En ik werd ook niet overal blij van, vooral niet als dingen mislukken. Of in het begin toen ik erg onzeker was. Dat beïnvloedde ook mijn relatie met andere raadsleden; er was veel dat ik moest leren, veel dat ik niet wist; ik stond niet boven de materie en verloor me daardoor in details. Of als er dagen, weken, maanden werk in bepaalde zaken is gaan zitten, zonder dat het resultaat dat je graag wilde werd bereikt.

Een keer eerder, in 2012 heb ik serieus overwogen om te stoppen, toen vanaf april 2012 geen verslagen van raadsvergaderingen meer werden gemaakt. Dat was onwerkbaar. Voor elk dingetje waar mijn geheugen tekort schoot moest ik dat audioverslag gaan terugluisteren. Niet te doen. Enorm tijdrovend en stressvol. Hoe kwam het dat jullie daar geen last van hadden? Hoe deden jullie dat? Gelukkig werd daar iets op verzonnen. En ik bleef.

Wat me bij verkiezingscampagnes wel eens frustreerde was dat er zo weinig gevraagd werd naar wat ik, mijn fractie of andere fracties de afgelopen vier jaar had gedaan. Keihard gewerkt; echt dingen ‘binnengehaald’, maar die bleken zo vergeten. Iedereen, staart zich blind op verkiezingsprogramma’s en praat alleen over plannen in de toekomst. Je hebt veel meer kans om je in een volgende periode door de ‘juiste’ mensen te laten vertegenwoordigen als je die politici dwingt te laten zien wat ze in die vier jaar daadwerkelijk hebben gepresteerd.

Laat ik dit moment aangrijpen voor een ontboezeming. Wat ik erg mis is goede lokale en regionale, echte journalistiek. OK, we hebben De Gelderlander en die doet zeker haar best, maar het is gewoon te weinig. Democratie functioneert een stuk beter met goede integere journalisten die hun vak verstaan; die belangrijke zaken – politiek en niet-politiek – analyseren, onder een vergrootglas leggen, in een context plaatsen en duiden. En vertel me nou niet dat er nog steeds raadsleden zijn zonder een abonnement…..

Elf jaar is niet een periode van ‘even ruiken aan de politiek en dan weer weg’. Ik ben persoonlijk van mening dat als teveel raadsleden te kort in de raad zitten dat dat niet in het belang van een gemeente is. Van de andere kant moet je er ook voor zorgen dat je niet vastgeroest raakt en je bij wijze van spreken onderdeel wordt van het meubilair. Op tijd vernieuwen en zorgen voor continuïteit zie ik óók als een verantwoordelijkheid.

Na zo’n lange tijd weggaan kan: goede opvolging staat in de startblokken. Tim staat derde op de kandidatenlijst en is al enkele jaren steunfractielid. Ik vind het jammer dat hij na maart 2014 niet voor het echie kon gaan. Talent moet je niet te lang in de coulissen laten staan. Dit is ook het goede moment: de fractie is stabiel, de coalitie functioneert. Met wat ik van ons eigen verkiezingsprogamma ‘Sociaal met een groen hart’ terugvindt in het coalitieakkoord ben ik tevreden; de afspraken zijn duidelijk en de onderlinge verhoudingen goed.

Ik zal de raad en deze bijzondere plek in de Culemborgse samenleving missen, maar ik kijk ook met plezier naar die blanco pagina’s in mijn agenda waar ik hier en daar al wat afspraken heb gezet die ik nu gemakkelijker dan voorheen kan maken. Het raadslidmaatschap heeft mij veel gebracht in verbreding van mijn horizon en persoonlijke groei. Ik kan het dan ook iedereen aanbevelen.

Mag ik de voorzitter van de raad bedanken en via hem de ambtenaren van de gemeente bij wie ik altijd terecht kon met mijn vragen, die bereid waren mee te denken en zich te verdiepen in mijn ‘vraag achter de vraag’. Die dank en datzelfde gevoel geldt voor de medewerkers van de griffie. Speciaal wil ik de medewerkers bedanken die er elke keer weer voor zorgen dat alles in dit gebouw geregeld is, de ruimtes gebruikt kunnen worden, de techniek werkt, de koffie klaar staat, ruimtes gebruikt kunnen worden.

Mag ik tenslotte jullie, raadsleden, bedanken voor jullie collegialiteit: alles wat ik of mijn fractie heb bereikt of zo onbescheiden ben op ons conto te schrijven is met onze twee zetels immers slechts tot  stand gekomen samen met andere fracties om de benodigde meerderheid bij elkaar te krijgen …..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *