Claire Vaessen

RUP, Eigen-Wijs Rivierenland, RSP, Regionale sociale agenda, Regiocontract en de pijlers 1, 2, 3, 4. Het lijkt wel geheimtaal. ‘De’ regio leeft sowieso weinig bij de inwoners van ‘de’ regio en dan heb ik het over Regio Rivierenland, waar Culemborg, samen met negen andere gemeentes, deel van uitmaakt. Bij’ samenwerking in de regio’ kunnen mensen zich nog wel iets voorstellen als het gaat om bijvoorbeeld het ophalen van het huisvuil. Als de OZB of de hondenbelasting betaald moet worden blijkt ook dat regionaal georganiseerd te worden. Maar er is nog veel meer. Bijvoorbeeld dat de provincie een contract heeft afgesloten met Regio Rivierenland en 10 miljoen over heeft voor allerlei projecten. Belangrijkste voorwaarde daarbij is dat gemeentes er zelf ook geld bijleggen en de projecten in een samenwerking van minimaal twee gemeentes met elkaar uitvoeren.

Wat zich allemaal afspeelt in de regio vind ik (en ik niet alleen) een ingewikkelde kwestie. Als je al op de hoogte bent dat zich in die regio iets belangrijks afspeelt raak je het spoor gemakkelijk bijster door de vele benamingen voor hetzelfde fenomeen; en die veranderen dan ook nog eens in de loop der tijd. Ik kan nou niet zeggen dat het mij als raadslid gemakkelijk wordt gemaakt deze ontwikkelingen bij te houden en er iets van te vinden. Sterker, ik spreek wel eens raadsleden van binnen en buiten Culemborg, die glazig beginnen te kijken als je het over ‘RSP’ hebt. Dat alles geeft de indruk niet zo transparant te zijn en alles wat niet transparant lijkt, voelt niet goed. Zeker als er ‘eigen geld’ mee gemoeid is. Voor Culemborg is dat zo’n 1,6 miljoen.

Het was daarom, denk ik, niet voor niets dat tijdens de ‘Regiodag’ afgelopen vrijdag (in Culemborg en Vuren), de ‘programmamanager regiocontract’, Stan Herms, uitvoerig stilstond bij sturing, verantwoording en het halen van doelen; geschiedenis van de regiocontracten, de voortgangsmonitor die is ontwikkeld, hoe die tot stand was gekomen, op welke manier alle projecten erin zouden worden beschreven en wanneer ik als raadslid die monitor te zien krijg. Na de zomer. Het ging mij wat teveel over de uitvoering, het proces.

Van een aantal concrete projecten konden we ons wel zelf op de hoogte stellen. Jorien nam aan de presentatie van Sociale Agenda deel. Ik heb me aangesloten bij een excursie naar het Culemborgse energiebedrijf Thermo Bello. Nooit geweten dat ook dat deel uitmaakt van de RSP-projecten. Met RSP-geld heeft Thermo Bello een brochure gemaakt om de kennis en ervaring die het duurzame energiebedrijf heeft opgedaan ten behoeve van nieuwe initiatieven te verspreiden. Daarnaast heb ik een presentatie van het Regionaal Bureau voor Toerisme bijgewoond. Daarin lag de nadruk op – vergeleken met het grote rendement – de minimale investering; meer toeristen die geld uitgeven in Regio Rivierenland en 15% meer werkgelegenheid (in 10 jaar; landelijk 8%).

Regio Rivierenland projectenoverzicht

Vrijdagavond presenteerde de Werkgroep Kleurrijk, waar ik deel van uitmaak, het boek Kleurrijk Culemborg. Begin 2009 schreef ik al een blog over dit project dat toen maar net gestart was.

In het boek staan negentien interviews van havo-leerlingen  van het KWC  met hun (groot)ouders. Zeventien daarvan zijn interviews met eerste generatie migranten, over zij in Nederland terecht zijn gekomen en hoe ze dat hebben beleefd. Twee interviews zijn echte Kuilenburgse verhalen. De meeste leerlingen waren bij de boekpresentatie op het plein bij het museum aanwezig met hun familie, leraren van het KWC, sponsors, Elisabethvrouwen, fotografen, pers.

Eénvijfde van de Culemborgse bevolking is afkomstig uit een ander land. De geïnterviewden uit Kleurrijk Culemborg hebben hun wortels duizenden kilometers ver weg liggen. Om dat wat vertrouwd is en wat je lief is achter te laten, daar moeten wel bijzondere redenen voor zijn. Bijvoorbeeld omdat je op de vlucht slaat vanwege de politieke situatie in je land. Of omdat je tegen wil en dank voor altijd hier bent, terwijl je dacht dat het maar voor even was in dienst van de Nederlandse staat. Of omdat je de armoede wilde ontvluchten en een betere toekomst zocht voor je kinderen. Of  omdat je verliefd werd en met de prins van je dromen in het huwelijksbootje stapte. Of omdat je gevraagd werd om met je arbeid Nederland op te bouwen.

Al deze mensen waren moedig, ondernemend en krachtig. Harde werkers, hoopvol en doordrongen van wat Nederland van hun vroeg en hun te bieden had. Ook de Kuilenburgers in het boek blijken diezelfde eigenschappen te bezitten.
Ongetwijfeld hebben hun kinderen en kleinkinderen iets van die ondernemingszin meegekregen. In ieder geval hebben die kinderen de verhalen van hun familie toegankelijk gemaakt voor ieder die ze wil leren kennen. Kleurrijk Culemborg levert met deze persoonlijke  geschiedenissen hopelijk een bijdrage aan begrip en waardering voor keuzes die mensen in hun leven hebben gemaakt en nog steeds maken.

Lek en Linge en het KWC zijn van plan Kleurrijk Culemborg volgend schooljaar in het lesprogramma te gaan gebruiken. Het boek is te koop bij boekhandel Tomey & Verstegen.

“De juiste mensen ontmoet”

Project Kleurrijk Culemborg op KWC-website

Eigenlijk was ik best opgelucht toen ik het Plan van Aanpak voor Terweijde had gelezen. Het is een goede analyse van de problemen die in de wijk spelen.
Kwaadheid over de ontstane situatie in Terweijde uitte zich het afgelopen jaar in de roep om hard optreden. Dat vind ik heel begrijpelijk. De analyse laat echter zien dat de oplossingen voor de problemen meer in de hulpverlening gezocht moeten worden dan in repressie. De realiteit is dat een (flink) aantal gezinnen niet kampt met één, maar met een hele serie problemen: schulden, werkloosheid, te weinig opleiding, fraude, onmacht om de kinderen goed op te voeden, verslaving, armoede, huiselijk geweld en ook criminaliteit. Wil je daar uit komen dan moet je ál die zaken tegelijkertijd en voortvarend aanpakken. Dat heeft niet te maken met een harde of softe aanpak, maar met een slimme mix en vooral met stevig dóórpakken.

Wat is het dan jammer dat je, met een goede analyse in de hand, als gemeente verzuimt om het Plan met de wijk te bespreken. Temeer omdat ik denk dat veel Terweijdenaren de analyse zullen herkennen en kunnen onderschrijven. Die misser móet het college herstellen in het bewonersoverleg dat rond het verschijnen van deze column plaatsvindt.

Elders in Nederland is te zien dat in wijken waar veel werkloosheid is, de veiligheid ook niet optimaal is. In Terweijde is dat niet anders. Deze maand legt het college verantwoording af over de prestaties van vorig jaar en komt onder andere met cijfers over hoeveel Culemborgers in 2009 een uitkering hadden en van hoeveel mensen de uitkering is beëindigd.
Met alleen die cijfers ben ik niet tevreden. Het is immers gemakkelijk scoren met een getal voor ‘uitstroom uit de bijstand’, maar hoe weet je of dezelfde mensen niet na een half jaar wéér op de stoep van de gemeente staan?
Ik wil daarom weten of de uitstromers langdurig betaald werk hebben. Een mooi getal om dat te meten is hoeveel mensen vijftien maanden na het beëindigen van de uitkering nog aan de slag zijn. En als dat getal laag is, dan wil ik weten wat daarvan de meest voorkomende oorzaken zijn en wat daar vervolgens mee gedaan is.

Op die manier kan ik als raadslid zien of de aanpak van werkloosheid in Culemborg daadwerkelijk succesvol is. Een slimme mix van maatregelen begint met een slimme meetmethode.

Column ‘Raadspraat’ in Culemborgse Courant van 16 juni 2010

In zijn boek Waarom is de burger boos? wijdt Maarten van Rossem enkele bladzijden aan de regelmatig terugkerende erupties van linkse en rechtse populisten in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog. In Nederland passeren in chronologische volgorde vanaf de jaren zestig D66, Boer Koekoek, Janmaat, Fortuyn en Wilders de revue. Boer Koekoek heeft met zijn drie zetels alleen maar kunnen dromen van een succes als dat van Wilders. In zijn tijd stemden veel mensen nog gehoorzaam binnen de zuil waarin ze thuishoorden en veel vrouwen vroegen stemadvies aan hun echtgenoot. Wanneer ging het er eigenlijk democratischer aan toe: toen of nu?

Hoewel keer op keer blijkt dat de strategische stemmer achteraf toch niet krijgt wat hij verwacht, blijven mensen denken dat zulk stemgedrag iets oplevert; ook deze verkiezingen weer. Heeft strategisch stemmen eigenlijk wel iets met democratie te maken?

Misschien moeten we naar een nieuw systeem à la de songfestival-puntentoekenning: de hoogste punten voor je favoriete partijen en nul punten voor de partijen die je niet ziet zitten. De PVV had van mij zeker een nul gekregen of een ‘min vijf’ of zo; ik zou GroenLinks de meeste punten hebben gegeven en als tweede de PvdA hebben gekozen.

De afgelopen dagen kreeg ik van veel mensen felicitaties vanwege de zetelwinst van GroenLinks. Fijn dat de fractie in de Tweede Kamer groter is geworden en ik weet dat alle GroenLinks kamerleden zich, net als voorheen, het schompes zullen werken, maar over het geheel genomen zie ik de uitslag toch als een verlies voor Nederland.

Alleen als je de afgelopen tijd ziende blind, horende doof zou zijn geweest, afgesloten van kranten, internet en televisie zou de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen verbazing hebben moeten opwekken. Ik was daarom niet geschokt dat één op de zes Nederlanders PVV heeft gestemd. Maar natuurlijk is het feit zelf wel schokkend. Het zegt iets over de staat van ons land.

In de media hoorde ik de laatste paar weken dat Wilders ‘milder’ in zijn taalgebruik zou zijn geworden. Ik heb hem echter geen wezenlijke punten uit zijn verkiezingsprogramma horen terugnemen. En als je dat programma leest (en hoeveel van zijn kiezers hebben het eigenlijk gelezen?), dan slaat je de schrik om het hart.

Tijdens de verkiezingscampagne is Wilders onvoldoende aangesproken op dat programma. Hebben journalisten zich wellicht laten gijzelen, bang voor ‘links’ versleten te worden? Meer dan jammer is dat de belangrijkste onderwerpen van onze tijd zo weinig aan bod zijn gekomen. Het oplossen van milieuvraagstukken en vraagstukken van integratie in een multiculturele samenleving zijn onmisbaar voor een maatschappij waarin op de korte én langere termijn ‘vrijheid’ voor allen werkelijk betekenis moet krijgen.

Mensen uitsluiten, discrimineren, beledigen, vernederen en in een hoek drukken, maakt bang. En angst is een slechte raadgever. Het persbericht van het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders (SMN) dat daags na de verkiezingen uitkwam, put hoop uit het feit dat de meerderheid níet op de PVV heeft gestemd. Dat is weliswaar “hoopvol”, maar betekent ook dat we meer dan ooit pal moeten staan voor dat “democratisch, tolerant en solidair Nederland”. We zullen nooit kunnen zeggen: “Wir haben es nicht gewußt”.

De natuur is niet sentimenteel over het behoud van soorten. Biodiversiteit is daarom geen doel, maar een middel. Waar het in de kern om gaat is de biotoop van de mens: de omgeving waarin de mens als soort het beste kan gedijen. Als een dieren- of plantensoort uitsterft ontstaat vanzelf weer een nieuw evenwicht, een nieuwe levenscyclus, waaraan organismen zich aanpassen en andere verdwijnen . Ook zonder de mens. We weten niet precies welke schakels in de keten, onze biotoop, cruciaal zijn voor ons voortbestaan. De dieren waar we ons druk om maken (panda, oerang oetan) zijn wellicht minder belangrijk voor ons voortbestaan dan minder aaibare organismen (bijen, muggen).

Minder focus op soorten en biodiversiteit meer relateren aan de menselijke biotoop, was de stelling van de nummer 8, op de kandidatenlijst van GroenLinks, Bruno Braakhuis. Afgelopen zaterdag reikte hij het Groene Lintje uit aan Boudien van Stadsboerderij Caetshage. Later ontstond een discussie over de panda als middel voor bewustwording en werd een vergelijking getrokken met ontwikkelingssamenwerking waar ook symbolen van ellende nodig zijn om aan te pakken waar het echt om draait.

De hypotheekrente en de AOW zijn nu toch wel echt uitgekauwd. Misschien dat het de laatste dagen voor de verkiezingen dan eindelijk over veel belangrijker onderwerpen als milieu en klimaat kan gaan, duurzaamheid dus. Of over verdraagzaamheid als onmisbaar onderdeel van onze Nederlandse identiteit. Waar las ik nou dat meer dan de helft van de Nederlanders zich schaamt voor het gebrek aan tolerantie en een kwart juist trots is op die Nederlandse tolerantie? Tel dat bij elkaar op en de uitkomst is dat driekwart Nederland tolerantie erg belangrijk vindt. Dat is toch de basis voor een prachtige samenleving?

Waar was ik de afgelopen weken?
Op 25 mei op een razend interessante informatieavond van de gemeente voor omwonenden over het stationsgebied (in het jargon heet dit project de ‘spoorzone’). Wel 70 mensen in het te kleine zaaltje, vragen, opmerkingen, erg eerlijke uitspraken en relevante vragen: opbouwend, meedenkend. De wethouder gaf alles en iedereen de tijd. Hulde. In de voorbespreking in de raad (2 juni) waarin over de uitgangspunten werd gepraat pleitte GroenLinks o.a. voor het vanaf het begin betrekken van natuurclubs bij de ontwikkeling van dit gebied. We gaan onderzoeken (waarschijnlijk samen met D66) in hoeverre dit uitgangspunt bij bouwprojecten altijd gehanteerd kan worden.

Iemand die in het begin bij de Werkgroep Kleurrijk betrokken was mailde: “Er zal nog wel het nodige water door de lek gestroomd zijn, voordat het boekje er lag”. Dat is zeker zo, maar het resultaat, Kleurrijk Culemborg, ligt dan nu toch eindelijk bij de drukker. Volgens mij is het wel iets geworden wat de moeite waard is. De presentatie is over twee weken en het ligt vanaf zaterdag de 19e in de winkel.

En last but not least: mijn naamgenote in Culemborg (of alle places) is Nederlands damkampioen geworden. Van alle kanten krijg ik felicitaties met een knipoog. Op twitter moet ik me de damvolgers van het lijf houden. Maar zo’n knappe naamgenote, dat voelt toch goed. Gefeliciteerd!

Over de ondernemers die in het Gelderland-gebouw bij het station gehuisvest zijn, schreef ik al eerder een blog. Stichting Bedrijvigheid is nu bezig met een bedrijfsplan.

In de raadsvergadering van afgelopen donderdag verzocht een motie van GroenLinks en SP het college deze ondernemers te betrekken bij de plannenmakerij rond het stationsgebied. Als steuntje in de rug zou het college een proactieve houding kunnen aannemen in het contact met de eigenaar over de mogelijkheden van zijn gebouw op die centrale plek. Het college zou kunnen laten zien dat het het menens is met alle moois dat in het coalitieakkoord opgeschreven is. Daarin liggen namelijk in principe belangrijke ingrediënten voor een economisch sterk Culemborg.

De coalitiepartijen wrongen zich in allerlei bochten om de motie van GroenLinks en SP niet te steunen: het CDA wilde startende ondernemers “natuurlijk kansen bieden”, maar ziet niet in waarom dat gekoppeld moet zijn aan de spoorzone. De VVD beweerde een “warm hart” te hebben voor startende ondernemers en sprak over het “ondernemersrisico van kraken” (terwijl Stichting Bedrijvigheid niet illegaal in de Gelderland zit). D66 wil dat de stichting eerst met de eigenaar om tafel gaat (zou D66 de motie daarna wél steunen?).

Het college kwam met grote woorden: de gemeente kon niets “eisen” van de eigenaar van de Gelderland en de wethouder kon zich niet vinden in een “blanco cheque”. Wie de motie leest ziet dat er van een eis of van geld helemaal geen sprake is. Integendeel, de motie sluit inhoudelijk aan op het coalitieprogramma. Daarin gaat het over het stimuleren van kansen voor lokale ondernemers en het ondersteunen van de ambities van startende ondernemers. In iets andere bewoordingen staat dat ook in het GroenLinks verkiezingsprogramma.

Het zou zo’n mooie gelegenheid zijn geweest om als raad gezamenlijk een eerste serieuze aanzet te geven aan (citaat uit het coalitieakkoord): “Doe mee!” betekent prioriteit voor de lokale economie.

In het laatste GroenLinks magazine stond een column van Jos van der Lans waarin hij de manier hekelt waarop op het verkiezingscongres in een paar uur een kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen bijeenstemde. Terecht legt Van der Lans de discrepantie bloot tussen het eerder afwijzen van het referendum en de nonchalante manier waarop is omgegaan met het voorwerk van de kandidatencommissie. Die commissie heeft veel werk gestoken in het onderbouwen van een mooie selectie en diverse deskundigheden, kennis, achtergronden en vaardigheden.
GroenLinks heeft voor de komende verkiezingen een goede lijst, maar die had wellicht nog beter kunnen zijn. Jos van der Lans doet een voorstel om een andere manier te bedenken waarop kandidaten gekozen worden. Daar steun ik hem in.
En passant heb ik zijn interessante website ontdekt. De moeite waard: www.josvdlans.nl

Artikel 23 van de Grondwet – het artikel over de vrijheid van onderwijs en gelijkstelling van het bijzonder aan het openbaar onderwijs – hebben we te danken (of te wijten) aan het vrouwenkiesrecht. De ARP (Anti Revolutionaire Partij) stemde in 1917 “In ruil voor de financiële gelijkstelling van het onderwijs, zowel voor het algemeen kiesrecht als voor het passief Vrouwenkiesrecht”. Het citaat komt uit het beginselprogramma van de SGP, waarin de geschiedenis wordt beschreven van deze koehandel en de houding van de ARP wordt gehekeld. De SGP heeft zo haar principes en handelt daar al bijna honderd jaar lang naar.

Nu de Hoge Raad heeft geoordeeld dat de Staat vrouwendiscriminatie bij de SGP niet langer mag tolereren is er een solidariteitsactie voor de SGP op gang gekomen die al meer dan 34.000 handtekeningen heeft opgeleverd. “Dit gaat te ver!” vinden de ondertekenaars van het manifest Zij maakt het verschil. “Met dit vonnis in de hand worden de klassieke vrijheidsrechten opgeofferd aan het ‘supergrondrecht’ van het anti-discriminatiebeginsel “ stellen zij.

Kennelijk wordt het bijna een eeuw lang principieel discrimineren van vrouwen gezien als een “klassiek vrijheidsrecht”. Een moslimpartij met een soortgelijk beginselprogramma zou waarschijnlijk minstens zoveel mensen op de barricades hebben gekregen. Alleen zou de redenering dan precies omgekeerd zijn: ‘ze’ zouden eens een lesje moeten krijgen in Nederlandse normen en waarden en de gelijkwaardigheid van man en vrouw moeten accepteren. We zijn hier immers in Nederland! Woorden als ‘achterlijke cultuur’ zouden ons om de oren vliegen. Intussen zou de SGP, als uithangbord van NL-folklore, gewoon haar gang mogen blijven gaan.

In haar beginselprogramma legt de SGP het onderscheid tussen gelijkheid en gelijkwaardigheid omstandig uit. De partij weet precies hoe het zit met de roeping en de plaats van “de vrouw”. Voor zover er in de bijbel voorbeelden zijn die niet in dat beeld passen, is de SGP in staat de gedachten van God te lezen en weet daardoor dat het “om een bijzonder beschikking” van Hem gaat. Ook de koningin is zo’n gelegenheidsuitzondering. De SGP weet dat zij regeert “bij de gratie Gods”.

Sinds 1979 staat de handtekening van de Nederlandse Staat onder het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen. Expliciet verbiedt het verdrag discriminatie van vrouwen in de politiek. Het is de taak van de Staat, zegt het verdrag, ervoor te zorgen dat vrouwen op gelijke voet met mannen actief mogen zijn binnen politieke organisaties en verenigingen. Een politieke partij als de SGP is nu zo’n ‘politieke organisatie’.
In het verdrag staat dus dat politieke partijen vrouwen niet mogen beletten kamerlid, wethouder, gemeenteraadslid of minister te worden. Dat strookt inderdaad niet met het SGP-standpunt dat er voor de vrouw geen plaats is “in een politiek orgaan”.

Met de uitspraak van de Hoge Raad mag de SGP haar principes blijven huldigen en uitdragen (godsdienstvrijheid of vrijheid van meningsuiting is niet in het geding). Alleen mogen ze hun opvattingen niet in de praktijk brengen.

Politieke partijen vinden wel vaker iets dat ze niet ‘zomaar’ mogen uitvoeren omdat dat tegen de wetten en verdragen ingaat. Willen ze die veranderen dan moeten ze de democratische weg daartoe in de Tweede Kamer afleggen. Dat is tenslotte de core business van politieke partijen. De SGP zit in het parlement en weet dat maar al te goed.

Het solidariteitsmanifest merkt op dat de SGP-Kamerleden “zich voorbeeldig houden aan de spelregels van de (parlementaire) democratie”. Dat klopt dus niet helemaal: aan sommige spelregels houden ze zich wel; aan andere niet.

Zouden de 34.000 ondertekenaars werkelijk vinden dat we de wet, verdragen, nationale en internationale afspraken aan onze laars moeten lappen?
Ik maak me sterk dat het grootste deel van diezelfde mensen tegelijkertijd vindt dat de overheid zijn afspraken moet nakomen; dat je als burger van die overheid op aan moet kunnen en dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met de gedoogcultuur in Nederland.

SGP solidariteitsactie

VN-Vrouwenverdrag

De plannen rond het station hebben al een paar keer op de agenda van de raad gestaan. Gisteren bracht de fractie een werkbezoek aan de lokomotievenloods en vroegere meubelfabriek de Gelderland bij het station.

De oude fabriek heeft het kenmerkende zaagtandendak dat treinreizigers meteen opvalt en dat deel uitmaakt van het industrieel erfgoed van Culemborg. In de Historische Canon van Culemborg zijn twee bladzijden gewijd aan de zitbank die in deze fabriek werd ontworpen en “de nieuwe standaard in het Nederlandse interieur” werd.

In de Gelderlandfabriek wordt gewoond en gewerkt door ondernemers in de culturele sector die zich bezighouden met o.a. theatertechniek, theatervormgeving, lichtontwerp, bewegingstechnologie (we zagen enkele opmerkelijke uitvindingen), het maken van special props en grime voor film, tekstschrijven, meubelontwerpen, beeldhouwen, het bouwen van draaiorgels en decors. De enorme ruimtes worden gebruikt als atelier, om voorstellingen tot ontwikkeling te brengen en ruimte vragende projecten uit te voeren, zoals het bewerken van een oude auto voor een voorstelling. Het zijn (vaak jonge) creatieve ondernemers met een veelzijdig netwerk die samenkomen op deze plek, waar een uitwisseling van ideeën plaatsvindt en waar kunstenaars elkaar helpen hun plannen uit te voeren.

Een stichting, opgericht door de huidige gebruikers, zorgt dat e.e.a. ordelijk verloopt in het enorme pand, behoedt het voor verder verval en vandalisme en neemt haar verantwoordelijkheid voor reparaties, verbeteringen en voor de veiligheid rond het station.

Met in de toekomst wellicht het ROC aan de westkant van het station, spoorverbindingen naar en van alle hoeken van het land en het menselijk kapitaal dat er nu al is, zie ik voor de Gelderlandfabriek in potentie enorme mogelijkheden. Bijvoorbeeld een opzet zoals het Oliemolenkwartier in Amersfoort waar een oud fabriekspand het hart en de impuls is van creatieve industrie en daar een van de peilers is van een duurzame en sterke economie.

Amersfoort Creatieve Stad