Claire Vaessen

Eigenlijk was ik best opgelucht toen ik het Plan van Aanpak voor Terweijde had gelezen. Het is een goede analyse van de problemen die in de wijk spelen.
Kwaadheid over de ontstane situatie in Terweijde uitte zich het afgelopen jaar in de roep om hard optreden. Dat vind ik heel begrijpelijk. De analyse laat echter zien dat de oplossingen voor de problemen meer in de hulpverlening gezocht moeten worden dan in repressie. De realiteit is dat een (flink) aantal gezinnen niet kampt met één, maar met een hele serie problemen: schulden, werkloosheid, te weinig opleiding, fraude, onmacht om de kinderen goed op te voeden, verslaving, armoede, huiselijk geweld en ook criminaliteit. Wil je daar uit komen dan moet je ál die zaken tegelijkertijd en voortvarend aanpakken. Dat heeft niet te maken met een harde of softe aanpak, maar met een slimme mix en vooral met stevig dóórpakken.

Wat is het dan jammer dat je, met een goede analyse in de hand, als gemeente verzuimt om het Plan met de wijk te bespreken. Temeer omdat ik denk dat veel Terweijdenaren de analyse zullen herkennen en kunnen onderschrijven. Die misser móet het college herstellen in het bewonersoverleg dat rond het verschijnen van deze column plaatsvindt.

Elders in Nederland is te zien dat in wijken waar veel werkloosheid is, de veiligheid ook niet optimaal is. In Terweijde is dat niet anders. Deze maand legt het college verantwoording af over de prestaties van vorig jaar en komt onder andere met cijfers over hoeveel Culemborgers in 2009 een uitkering hadden en van hoeveel mensen de uitkering is beëindigd.
Met alleen die cijfers ben ik niet tevreden. Het is immers gemakkelijk scoren met een getal voor ‘uitstroom uit de bijstand’, maar hoe weet je of dezelfde mensen niet na een half jaar wéér op de stoep van de gemeente staan?
Ik wil daarom weten of de uitstromers langdurig betaald werk hebben. Een mooi getal om dat te meten is hoeveel mensen vijftien maanden na het beëindigen van de uitkering nog aan de slag zijn. En als dat getal laag is, dan wil ik weten wat daarvan de meest voorkomende oorzaken zijn en wat daar vervolgens mee gedaan is.

Op die manier kan ik als raadslid zien of de aanpak van werkloosheid in Culemborg daadwerkelijk succesvol is. Een slimme mix van maatregelen begint met een slimme meetmethode.

Column ‘Raadspraat’ in Culemborgse Courant van 16 juni 2010