Claire Vaessen

Turkije, de Molukken, Afghanistan, Pakistan, Marokko, Peru, Suriname en Indonesië zijn landen waar ouders of grootouders vandaan komen van KWC-leerlingen die gisteravond een presentatie gaven van hun profielwerkstukken. Het ging over geschiedenis, hoe hun (groot)ouders in Nederland terecht waren gekomen en hoe ze in de Nederlandse maatschappij hun weg hebben gevonden.

Onderdeel van het profielwerkstuk is een interview met hun (groot)vader of (groot)moeder. Die interviews worden gebundeld en als boek uitgegeven met als doel die persoonlijke, vaak onbekende, geschiedenis van onze multiculturele stad niet verloren te laten gaan. Ik ben erbij betrokken omdat ik het bedacht heb en samen met andere vrouwen uit het Netwerk Elisabeth Vrouwen dit proces begeleid.

Voor de leerlingen / kleinkinderen waren de interviews dé gelegenheid om vragen te stellen en dingen te weten te komen die ze voorheen niet wisten. Ik zag zelfverzekerde leerlingen met inzicht en een realistische kijk op heden en verleden, afstammelingen van ondernemende voorouders die het toch maar hadden aangedurfd om grote stappen te zetten.

Een paar aardige wetenswaardigheden: algemeen vrouwenkiesrecht in Turkije, één jaar na Nederland, maar 25 jaar vóór België; het Molukse “mena muria”: één voor allen, allen voor één; Pakistani in Nederland zijn niet allemaal vluchtelingen, maar (ook) gastarbeiders; over Peru de constatering “zelf hebben we ook cultuur” (naast het dominante katholicisme); de kolonie die Nederland zo graag wilde houden, Indonesië, bestond en bestaat voor 90% uit moslims.

Schrijnend en beschamend was een kort filmpje over de werving van gastarbeiders in Marokko. Acht jaar onderwijs gehad? Afgewezen! Te mager.
De mooiste uitspraak kwam van een grootvader die over zijn succesvolle integratie had gezegd: “ik heb de juiste mensen ontmoet” waarop zijn kleinzoon concludeerde: “integreren moet van twee kanten komen”.