Claire Vaessen

Dinsdag kennis gemaakt met een stuk of tien KWC-leerlingen (een vijftal was afwezig vanwege een stage) die het boekje gaan maken waarvoor we in het Netwerk Elisabethvrouwen met het instellen van de Werkgroep Kleurrijk het initiatief hebben genomen. Sectordirecteur Joanneke van Aller speelt daar een belangrijke rol in. Een goed idee is belangrijk, maar iemand die het pad effent om het waar te maken is onmisbaar.

Een van de leerlingen vraagt wat de bedoeling is van dit project. Ik leg het uit: pratend over de geschiedenis van Culemborg hebben we het bijna altijd over dezelfde oude zaken en mensen: over Elisabeth van het weeshuis of over het stadhuis. De geschiedenis van de mensen die van over de hele wereld uiteindelijk in Culemborg zijn komen wonen, als avonturier of  militair of gastarbeider of vluchteling of echtgeno(o)t(e), is nauwlijks bekend. Misschien zeg je dat dat ook niet nodig en niet belangrijk is. Misschien zeg je wel ‘het werd tijd’.

De Werkgroep Kleurrijk is van mening dat ‘het tijd werd’ en heeft bedacht dat leerlingen die dat ook belangrijk vinden in het kader van hun profielwerkstuk in de geschiedenis gaan duiken van hun eigen familie. Ze verzamelen materiaal en interviewen in ieder geval een ouder of grootouder van de eerste generatie migranten. De interessantste delen van de interviews komen met foto’s en quotes in een boekje te staan dat begin volgend jaar moet verschijnen.
Sommige leerlingen geven aan niet veel te weten over hun eigen geschiedenis en dat het thuis nauwelijks een onderwerp van gesprek is. Het is te merken dat ze zelf ook nieuwsgierig zijn. Volgens mij is het voor deze leerlingen een kans om met zo’n  opdracht veel over zichzelf te weten te komen. Immers, zonder het besluit van hun (groot)ouders om aan de andere kant van de wereld te gaan wonen zouden ze niet hier in de schoolbanken hebben gezeten.