Claire Vaessen

Het college van Culemborg wil de mogelijkheid om oudere werklozen ontheffing van de arbeidsplicht te verlenen afschaffen. Een goed idee?

“Een andere baan vinden na je vijftigste? Aantoonbaar kansloos”, stelt een hoogleraar van Nijenrode in zijn tirade tegen het Lenteakkoord.

Voor wat dat waard is, een paar feitjes. Het aantal oudere werklozen neemt toe. Oudere werklozen ervaren leeftijdsdiscriminatie. En 2% van de vacatures wordt vervuld door 55-plussers, terwijl bijna een kwart van de werkzoekenden tot die categorie behoort. Ouderen worden wel minder snel werkloos dan jonge werknemers, maar als dat toch gebeurt, dan zijn hun kansen op een nieuwe baan gering.

VVD-wethouder Van Oorschot herkent de leeftijdsdiscriminatie overigens: “Het mag niet, maar u weet net als ik dat dat af en toe toch gebeurt” zei hij in de voorbespreking op 10 mei. De wethouder kon zelfs “ontzettend veel waardering opbrengen” voor een bedrijf dat onlangs een sollicitant van 58 jaar op haar kunnen had beoordeeld en niet op haar leeftijd….

Moet je iemand die op zijn 58^e zijn baan is kwijtgeraakt, na anderhalf jaar nog werkloos is, de tel van het aantal sollicitatiebrieven inmiddels kwijt is en waar niks lijkt te lukken, blijven plagen met ‘arbeidsplicht’? Of mag zo iemand verlost worden van die uitzichtloosheid? Mag die ontheffing krijgen van de arbeidsplicht? Zijn sollicitatieplicht ‘afkopen’ met bijvoorbeeld een substantieel aantal uren vrijwilligerswerk?  En wat gaat het college doen aan de werkgeverskant van het verhaal? Een debat hierover in de raadsvergadering van 24 mei.

Tijdens de Nationale Herdenking herdenken we allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties staat op de website van het Nationaal comité 4 en 5 mei.

Een historicus op Joop.nl  meent dit moreel te moeten ondersteunen:
Wij herdenken wél iedereen die gevallen is in de strijd voor de Nederlandse onafhankelijkheid en de normen en de waarden die Nederlanders heilig zijn. Die normen en waarden hebben te maken met democratie, gewetensvrijheid, vrijheid van meningsuiting, mensenrechten, anti-discriminatie.

En sluit zijn column af met

Op de vierde mei herdenken wij onze mensen en niet de vijand. Zo eenvoudig ligt dat.

We herdenken dus ook de 5000 soldaten die tot 1949 o.a. in de Politionele acties in de Nederlands-Indonesische oorlogen op Java en Sumatra sneuvelden.
Ook dus de daders betrokken bij het bloedbad van Rawagede.
En ook de dienstplichtigen die weigerden, onderdoken, toch opgepakt werden en alsnog verscheept werden naar Indonesië.

Ook hen herdenken wij.

Tijdens een van de debatten in de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen twee jaar geleden, riep iemand uit het publiek ons, politieke partijen, op te stoppen met het benadrukken van verschillen en te zoeken naar overeenstemming. Haar letterlijke woorden herinner ik me niet meer, maar dit was ongeveer de teneur. Op andere momenten hoorde ik Culemborgers juist zeggen dat ‘die hele politiek één pot nat’ was, wat meer een uitnodiging was om juist de onderlinge tegenstellingen tussen de partijen te benadrukken.

In extremo gaat het om twee invalshoeken: zet je je zo scherp mogelijk af om een zo groot mogelijk stuk van de machts-koek binnen te halen? Of verkwansel je, in ruil voor macht, je principes?

Een voorbeeld van het laatste is de opluchting bij CDA-politici, zoals Leers. Met de val van het kabinet werd hij van zijn rol als belangenbehartiger van het PVV-gedachtegoed in het kabinet verlost.
Een voorbeeld van zich scherp afzetten is PvdA-er Samsom, die gokt op een groter aandeel in de macht door juist niet deel te nemen aan het Wandelgangen-akkoord. Voor hetzelfde geld had hij wel meegedaan; zeker weten dat hij dat met evenveel gemak zou hebben verdedigd.

Beide zijn voorbeelden van partijpolitiek, machtspolitiek ten dienste van een partij, niet ten dienste van het belang van Nederland of de bevolking.

Als je doelgerichte politiek bedrijft dan zoek je bondgenoten om samen sterker te staan. Je staat voor je idealen (wie die deelt mag op je stemmen), maar eigen aan onderhandelingen is dat het geven en nemen is. Dat doe je zo slim mogelijk en over het resultaat ben je eerlijk en transparant.

Na de raadsvergadering van afgelopen donderdag liet iemand mij op haar iphone enkele punten zien uit het net afgesloten akkoord. Ik was verrast over het resultaat. Bevrijd uit de PVV-gijzeling bleek voor VVD en CDA een andere absolute voorwaarde te resteren: de door henzelf gepropageerde 3%-norm. Dat gaf GroenLinks, d66 en CU ruimte. Hun leiders ontpopten zich als pragmatische politici die voor hun idealen gingen en dat deden door juist niet te polariseren.

Jonge mensen met initiatief en verantwoordelijkheidsgevoel moet je vooral de ruimte geven:

Het doel van G500 is om de agenda van de drie grootste politieke partijen (CDA, VVD, PvdA) van binnenuit te beïnvloeden. Jongeren tot 35 jaar kunnen via G500 lid worden van deze drie partijen en zo stemrecht verkrijgen tijdens partijcongressen.

Het tienpuntenplan van G500 ziet er helemaal niet zo slecht uit (behalve dan het punt om de zorg in de laatste levensjaren vermogensafhankelijk te maken; dat vind ik eng; dat toekomstige nabestaanden in die laatste jaren zo de erfenis in rap tempo kunnen zien verdampen lijkt me niet bevorderlijk voor het nemen van de juiste besluiten).

G500 benoemt in elk geval reëel bestaande problemen Er is ook helemaal niets mis mee jonge mensen te stimuleren politiek actief te worden. Dat verdient aanmoediging en een positieve benadering.

Maar G500 moet toch ook weten dat de hervormingsagenda bij partijen als GroenLinks al lang in het gedachtegoed verankerd is. Voor drie, in hun ogen ‘grijze’, partijen gaat G500 nu jonge leden werven. Waar de macht al sinds de Tweede Wereldoorlog in Nederland ligt: bij PvdA, CDA en VVD, daar moet ie van G500 in de toekomst dus ook blijven. Bovendien moeten ze identieke punten in hun programma’s opnemen waardoor de onderlinge verschillen nog kleiner worden.

En laten we, last but not least, toch ook even proberen een oefening in objectiviteit doen. Laten we ons, bij wijze van experiment, een iets gewijzigd scenario voorstellen: bijvoorbeeld dat G500 ernaar zou streven vijfhonderd Nederlanders van allochtone komaf te laten infiltreren in PvdA, CDA en VVD met het doel partijprogramma’s en congresbesluiten naar hun hand te zetten. Veel fantasie is niet nodig om zeker te weten dat de initiatiefnemers met pek en veren zouden worden besmeurd.

Vast onderdeel van de Culemborgse raadsvergadering is punt 8: informatie uit gemeenschappelijke regelingen. Regio Rivierenland is zo’n gemeenschappelijke regeling.

De terugkoppeling uit ‘de regio’ is mager. Meestal wordt de regio afgedaan als de plek waar al door de lokale gemeenteraad vastgesteld beleid wordt verlengd en uitgevoerd. Dat is zo, maar soms op het randje. Een voorbeeldje: bij het besluit dat  in 2020 regionaal 10% duurzame energie moet worden opgewekt is de Culemborgse raad niet betrokken geweest. En over wat over ‘werk en inkomen’ in de regio wordt besproken en besloten krijgt de gemeenteraad regelmatig een keurige nieuwsbrief; alleen, ik heb een andere opvatting over de taak van een gemeenteraadslid dan slechts geïnformeerd te worden.

Toen de voorzitter van de raad (die niet alleen burgemeester van Culemborg, maar ook voorzitter van Regio Rivierenland is) gisteren in de raadsvergadering dit punt wilde afhameren was het tijd om in te grijpen en te vragen naar terugkoppeling uit het Algemeen Bestuur van de regio.

Lichtelijk geïrriteerd over dit oponthoud vertelde Van Schelven dat het AB van de regio een besluit had genomen over de riolering van het regiokantoor. De ondertoon had onmiskenbaar de boodschap dat je je als raadslid niet druk zou moeten maken over dit soort futiliteiten.

In De Gelderlander van 17 maart was echter al te lezen geweest dat de Burense wethouder Sander van Alfen in het AB van de regio een serie voorstellen had gepresenteerd die tot doel hadden meer openheid te betrachten en de raadsleden in de regio actiever te informeren. Een burgemeester zou in die discussie gezegd hebben: “De participatie en informatie van de gemeenteraden gaan niet goed”.

Het geeft te denken dat het Culemborgse college het niet de moeite waard vond deze in het AB van de regio gevoerde discussie met de raad te delen.

Bij monde van wethouder Van Oorschot kwam er vervolgens een wat onwillig en halfslachtig antwoord op mijn terugkoppelingsvraag: voordat je aan de gang ging met het ‘verkopen’ van je regio, moest eerst gezorgd worden dat de interne communicatie in orde was. Daar zou nu aan gewerkt gaan worden. En niet Culemborg in haar eentje moest nu aan de slag met het actiever informeren van raad en burgers, maar alle regiogemeenten zou eerst op één lijn moeten komen.

Dat riekt naar stroperigheid.
Waarom zouden de Culemborgse bestuurders hun raad en bevolking niet netjes informeren? Waarom zou je daarvoor moeten wachten op andere gemeenten in de regio?

Met moeite ontfutselde ik van het college de toezegging dat de Culemborgse raad de beschikking zou krijgen over de concrete voorstellen van de Burense wethouder om raad en burgers beter te informeren.

Participatie, democratie, transparantie: of deze begrippen voor het Culemborgse college wel altijd zo vanzelfsprekend zijn….?

Vorige week maandagavond vroeg ik me af of ik werkelijk zo’n verkeerd beeld had van wat Nederlanders vinden en denken. Ik was aan het kijken naar PowNews dat mij liet weten dat ruim zeventig procent van de Nederlanders voor de doodstraf zou zijn. Aanleiding was het proces van de dader van het grootschalige kindermisbruik bij het Amsterdamse kinderdagverblijf. Het percentage zou afkomstig zijn van onderzoek van Maurice de Hond.

Even googlen en jawel: zowel het onderzoek als de 70% kwamen boven tafel. Alleen… het onderzoek had De Hond al in 2010 gehouden. Wat was er dus nu zo actueel aan “Discussie doodstraf laait op…”, dat PowNews dat in 2012 nog eens moest brengen? Het percentage bleek ook te bestaan, maar de PowNews-redactie had waarschijnlijk per ongeluk de verkeerde regel van De Honds onderzoek gelezen. Daarin stond namelijk dat 72% van de onderzochten vond dat “zo iemand” levenslang zou moeten krijgen; 38% was voor de doodstraf.
Een foutje van journalistieke vaklui van PowNews? Of opzet en bedrog?

Nog waarschijnlijker is dat PowNews helemaal niet de moeite heeft genomen om het onderzoek van De Hond erbij te nemen, maar de redactie zich herinnerde dat Elsevier er ooit iets over had gepubliceerd. In het Elsevier-artikel stonden wel de juiste percentages. Alleen, die cijfers waren op zo’n manier in de lay-out verwerkt dat een oppervlakkig lezer gemakkelijk een andere conclusie zou kunnen trekken. In de kop: “Veel Nederlanders willen doodstraf voor Robert M.” In de eerste regel meteen daarna, de “72 procent”. De Elsevier-redactie had het ook anders kunnen doen. Bijvoorbeeld door te kiezen voor: “Bijna driekwart van Nederlanders wil levenslang voor Robert M.”
Een toevallige andere keus? Of manipulatie?

Zo proberen sommige ‘journalisten’ door valse of eenzijdige berichtgeving een sfeer te kweken waar zij blijkbaar belang bij hebben.

U bepaalt toch zeker zelf hoe vaak u doucht? Wanneer u bezoek krijgt, wanneer en hoe vaak u gaat sporten of uitgaat en hoe laat u thuiskomt?

Ook voor die alleenstaande man met een spierziekte is dat nu nog vanzelfsprekend, dankzij een persoonsgebonden budget (pgb). Met dit geld kan hij de hulp die hij nodig heeft zelf organiseren. Daardoor kan hij een keer later dan normaal thuis komen, want hij heeft iets geregeld om geholpen te worden met uitkleden. Als hij voor zijn werk een afspraak heeft in een andere stad, huurt hij daar iemand in om hem daar te helpen in plaats van hulp mee te nemen. Omdat hij, door zijn ziekte fitte en minder fitte periodes heeft, is hij erbij gebaat dat hij zijn zorg flexibel kan inhuren.

Of neem die gescheiden moeder die voor haar chronisch zieke kind zorgt. Om dat te combineren met haar baan heeft zij een netwerk van familie en bekenden om zich heen die haar helpen. Wat met het netwerk niet ingevuld kan worden huurt ze in.

Dat kan allemaal met een pgb. Bij reguliere zorgaanbieders is flexibele hulp veel lastiger. Dan ben je vaker gebonden aan vaste tijden. De man en de moeder maken gebruik van een pgb omdat zij hulp nodig hebben bij allerlei normale dagelijkse bezigheden, in- of buitenshuis. Die hulp moet flexibel kunnen zijn: op meerdere plekken of tijdstippen of de ene maand meer dan de andere.

Het pgb van deze mensen wordt nu nog gefinancierd vanuit de AWBZ. Volgend jaar is de gemeente ervoor verantwoordelijk. Gemeenten zijn niet meer verplicht een pgb aan te bieden. Zelfredzaamheid, eigen regie en maatwerk zijn moderne sleutelwoorden die GroenLinks in de praktijk van het gemeentelijk beleid wil terugzien. Daarom maken wij de principiële keus dat een pgb voor de man en de moeder in dit verhaal mogelijk moet blijven. Culemborg kan de bezuinigingen die het rijk ons oplegt niet ongedaan maken. Daarom zullen de exacte voorwaarden en omstandigheden, voor wie wél een pgb krijgt en wie níet, uitgewerkt moeten worden. Elders in het land gebeurt dit al. Natuurlijk moeten ervaringsdeskundigen daarbij betrokken worden.

De motie van GroenLinks en PvdA om een Culemborgse pgb-regeling te ontwikkelen, werd gesteund door de CU, maar heeft het in de raad niet gehaald. Er is nog hoop, want het nieuwe beleid moet nog handen en voeten krijgen en geen enkele fractie was radicaal afwijzend.

Deze blog is als column in de serie Raadspraat verschenen in de Culemborgse Courant van 6 maart 2012. Het vandaag verschenen persbericht van GroenLinks-Tweede Kamerlid Linda Voortman Gemeenten regelen eigen pgb sluit daar mooi op aan.

“Douwe Egberts is weer Nederlands” stond een paar dagen geleden in de krant. De bries van sentimentaliteit die opsteekt als een van oorsprong Nederlandse bedrijf zijn hoofdkantoor verhuist naar het buitenland woei even in omgekeerde richting. “Nederlanders zijn van oudsher fervente koffiedrinkers” las ik in het NRC-artikel. De uitdrukking “van oudsher” ruikt ook naar die sentimentaliteit: het kopje koffie als metafoor voor Hollandse gezelligheid. Beide zitten bij wijze van spreken zowat in onze genen. In het artikel had ook – neutraal – kunnen staan “Nederlanders zijn al heel lang fervente koffiedrinkers”. En dat is ook zo. Maar we zijn wel pas sinds het eind van de 18e eeuw massaal aan de koffie.

Wat wij doorgaans als ‘echt Nederlands’ zijn gaan koesteren is, als je geluk hebt, een paar honderd jaar oud. En het grappige is, meestal helemaal juist níet van Nederlandse komaf: koffie groeit niet in Nederland en de tulp komt uit Turkije. Het lekkers waar Nederlanders in het buitenland zo naar verlangen: drop en kroket, zijn oorspronkelijk van Italiaanse (drop, 18e eeuw) en Franse (kroket, 17e eeuw) makelij. Zelfs met de symbolen van onze zuinigheid kunnen we niet pronken: de kaasschaaf en flessenlikker zijn Noorse vindingen.

Aan onze selectie van wat wij omarmen als ‘typisch Nederlands’ blijkt een extra en belangrijke voorwaarde te kleven: het moet iets aangenaams vertegenwoordigen. Niemand zal bijvoorbeeld de overdrachtsbelasting ‘echt Nederlands’ noemen. En die bestaat al sinds de hertog van Alva hem in de 16e eeuw invoerde.

… zijn de eerste woorden van de petitie Kinderpardon nu! Bijna 128.000 mensen hebben de petitie ondertekend; 105 gemeenteraden hebben inmiddels een motie kinderpardon aangenomen. Sinds gisteren is Culemborg daar een van. De PvdA-fractie nam het initiatief; GroenLinks tekende mee.

De fracties van VVD en d66 stemden tegen. Hoewel Culemborg elk jaar vreemdelingen huisvest, verschool d66 zich achter het argument dat het probleem in Culemborg niet speelt en landelijk opgelost moet worden; overigens was in de motie de wens dat de asielprocedure verkort moet worden opgenomen. De VVD legde een verklaring af, die sterk leek op een uitgebreid stuk op de landelijke VVD-website. Zelfs wie het eens is met alle VVD argumenten moet toch opvallen dat enig mededogen met de kinderen zelf volkomen ontbreekt. En daar gaat de petitie Kinderpardon nu! net over. Overigens is die petitie bedoeld als ondersteuning van het wetsvoorstel van PvdA en CU over gewortelde asielkinderen.

Limburgser dan vlaai. Noord-Hollandser dan kaas. Frieser dan de Elfstedentocht. En Zeeuwser dan het meisje. Dat zijn de kinderen die ons land moeten verlaten. 14 jaar oud, 10 jaar in Nederland. 9 jaar oud, 8 jaar in Nederland. 13 jaar oud, 13 jaar in Nederland…..

De petitie ondertekenen kan nog steeds.

In NRC Handelsblad van afgelopen week dinsdag stond een over twee pagina’s rijkelijk geïllustreerd artikel met de titel ‘Lees de postcodes en je weet alles’.  Het Centraal Bureau voor de Statistiek weet een hele hoop van ons. Maar hoe maak je dat nu journalistiek verantwoord, prettig inzichtelijk voor lezers? De krant maakte een prachtige interactieve kaart waarop de CBS-statistieken in kleur zichtbaar worden.

Een muisklik op mij eigen adres laat zien dat in mijn buurt 11% van de bewoners niet-westerse allochtonen zijn; dat 30% bestaat uit kinderen jonger dan 14 jaar; 16% bestaat uit eenpersoonshuishoudens; er is 8% eenoudergezinnen; 68% huishoudens met kinderen; 48% is vrouw; het gemiddelde fiscaal inkomen is 3170 euro en elke huishouden bestaat uit 3,1 personen.

Interessanter is het om  de verschillen in Culemborg als geheel te zien. Op dit kaartje zie je dat noord-west-Parijsch en Lanxmeer het kinderrijkst zijn.

Op het volgende kaartje zie je waar de mensen met de laagste (donkerblauw) en hoogste inkomens (geel) wonen en ook dat er geen concentratie van puissant rijken in Culemborg is (geen dieprood).
Bedrijven doen allang aan postcodemarketing. Maar dit soort gegevens spelen natuurlijk ook een rol in politieke besluiten. Bijvoorbeeld of je streeft naar homogeen of heterogeen samengestelde wijken.

Het NRC-artikel eindigt heel treffend met: “Wie door een stad loopt merkt dat elke straat of buurt zijn eigen karakter heeft. Vaak is lastig te bepalen wat nou precies bepalend is voor die sfeer. Het zijn niet alleen de huizen. Het is de statistiek”.